Door schade en schande wijs geworden ben ik skepticus geworden. Dat wil zeggen, iemand die niet gauw iets gelooft. Of in ieder geval niet veel dingen voor zeker aanneemt, ook al gaat hij ervan uit dat bepaalde dingen waarschijnlijk zijn. Een skepticus is iemand die bereid is te zeggen: ik weet het niet. Twijfel is het kernwoord van de skepticus. Ik zal hieronder een aantal voorbeelden geven van dingen waar ik skeptisch tegenover sta.
Je hoort wel eens de uitspraak dat als je iets leest in de krant over een onderwerp waar je toevallig verstand van hebt of getuige van bent geweest, dat je dan altijd zult zien dat er fouten in staan. Ik denk dat dit vaak klopt. Hoewel ik niet zover wil gaan te zeggen dat je niks kunt geloven dat in de krant staat, moet je er volgens mij wel rekening mee houden dat men niet altijd accuraat is in de berichtgeving. En dat komt niet alleen maar omdat de betreffende journalist onnauwkeurig is of zijn stuk laat kleuren door zijn politieke voorkeur, het komt ook omdat de bronnen van die journalist niet altijd betrouwbaar zijn. Neem bijvoorbeeld de berichtgeving destijds door CNN over de golfoorlog tussen Amerika en Irak (1991). Bijna al hun informatie over het verloop van de strijd kwam rechtstreeks van het Amerikaanse Pentagon. Zoals zo vaak met berichten van de overheid werd dit allemaal klakkeloos door de journalisten doorgegeven. Maar je kunt je voorstellen dat het pentagon er belang bij heeft feiten te kleuren of te verzwijgen indien de feiten slecht zouden zijn voor hun reputatie. Je moet altijd argwaan hebben als gegevens slechts van één bron komen. En behandel vooral informatie op het Internet met een gezonde dosis skepsis. Het Internet staat vol met nuttige informatie en het staat ook vol met nonsens.
Ik ben definitief genezen van mijn geloof dat paranormale verschijnselen wellicht bestaan door het lezen van het boek Flim Flam van James Randi. Dat is een goochelaar die heel wat mensen ontmaskerd heeft betreffende het uitvoeren van goocheltrucs om de schijn van paranormale verschijnselen te wekken. Randi heeft een prijs georganiseerd van een miljoen dollar die uitbetaald zal worden aan iemand die een paranormaal verschijnsel weet te demonstreren onder wetenschappelijk gecontroleerde omstandigheden. Er zijn velen geweest die hebben geprobeerd om te prijs te winnen, maar het is nog niemand gelukt. Het Amerikaanse tijdschrift The Skeptical Inquirer, dat uitgegeven wordt door de Committee for the Scientific Investigation of Claims of the Paranormal, en het Nederlandse tijdschrift de Skepter, dat uitgegeven wordt door de Stichting Skepsis, publiceren artikelen die allerlei paranormale berichten onderuithalen. Verder verschijnen in deze bladen artikelen die skeptisch staan tegenover bijvoorbeeld het bestaan van satanische sexuele sekten, het bestaan van allerlei nieuwe ziektes zoals Multiple Personality Disorder en allerlei andere zaken.
Er bestaat wel zoiets als milieuvervuiling en uiteraard is dat iets waar mensen rekening mee moeten houden. Maar ik denk wel dat verhalen over milieuvervuiling sterk overdreven worden. Ik geloof niet in apocalyptische voorspellingen dat de wereld door vervuiling verpest wordt. Verder twijfel ik aan de motieven van sommige milieu-activisten. Het milieu dat beschermd moet worden is een mooi excuus om economische groei en rijkdom tegen te gaan, dingen die sommige linkse mensen een doorn in het oog zijn. Niet voor niets hebben we het over Groen-Links.
Hoewel dit een echt bestaand probleem is met computersoftware geloof ik niet in voorspellingen van een instorting van de economie or andere apocalyptische rampen. Hoewel er binnenshuis in sommige bedrijven in het begin van het jaar 2000 koortsachtig zal worden overgewerkt om millenniumproblemen op te lossen zal de gewone consument hier niets van merken. Dit is gewoon gebaseerd op een serie misverstanden, te weten:
Overigens geloof ik wel in de mogelijkheid dat millenniumpaniek een run op banken zou kunnen veroorzaken.
Dat is gewoon onzin. Getuige het feit dat mensen altijd zo gezond van wintersport terugkomen.